Jak farba barwi włosy?

Ostatnio aktualizowane: 03.06.20

 

Wiele z nas, kobiet, barwi włosy używając rozmaitych farb do włosów, szamponów koloryzujących czy płukanek. Ale czy kiedyś zastanowiłaś się jak te substancje chemiczne wpływają na kondycję Twojej skóry głowy i same włosy? Jeśli nie, to zapoznaj się z naszym tekstem na ten temat. Postanowiliśmy przyjrzeć się chemicznemu składowi farb do włosów i zastanowić się jak oddziałują one na człowieka.

Od kiedy człowiek farbuje włosy

Badania archeologiczne dają nam wiedzę o tym, że człowiek używał różnych barwników już w paleolicie. Najpierw do ozdabiania swoich siedzib, potem do zdobienia swoich ciał i włosów. Całkiem jednoznaczne i pewne badania przekazują informacje o farbowaniu włosów przez Egipcjan, Greków i Rzymian. Jednak w tym czasie ludzie nie farbowali włosów rosnących na głowach. Zamiast tego golili je całkowicie następnie farbowali je, głównie na czarno, aby następnie ich używać tak, jak teraz używamy czapek.

Badacze sprawdzając skład chemiczny próbek włosów z tamtych czasów dowiedli, że do farbowania ówcześni ludzie używali takich substancji jak wodorotlenek wapnia i tlenek ołowiu, wyodrębniali siarczki ołowiu, które wchodziły w reakcję z substancjami obecnymi w keratynie włosów. Ale nawet Rzymianie stwierdzili, że ołów nie sprzyja zdrowiu, zmodyfikowali recepturę i czarna farba w późniejszym czasie powstawała w wyniku fermentacji pijawek trzymanych w naczyniu z ołowiu. Taka farba była mniej toksyczna. 

 

U progu współczesności

Początkiem współczesnych farb do włosów było odkrycie Williama Henry’ego Perkina, który używając smoły, szukając sposobu na otrzymanie chininy, zsyntezował niezwykle trwały barwnik, który charakteryzował się dużą intensywnością barwy. Był to barwnik fioletoworóżowy, który wkrótce został zmodyfikowany przez Augusta Hoffmana w taki sposób, aby ten po zetknięciu z powietrzem nabierał innej barwy. I to był początek współczesnych farb. Substancją wpływającą na zjawisko zmiany barwy okazała się parafenylenodiamina (PPD).

 

PPD co to takiego

To przede wszystkim substancja używana powszechnie do produkcji różnego rodzaju farb i preparatów barwiących. Odkryta w XIX w. używana jest i współcześnie. Zawierają ją niemal wszystkie farby do włosów w kolorach ciemnych, ale można ją znaleźć również w kolorach blond. Substancja ta może występować pod różnymi nazwami takimi jak: paraphenylenediamine, p-fenylenodiamina, p-diaminobenzen, fenylenodiamina, 1,4-diaminobenzen, 1,4-benzenodiamina, 4-fenylenodiamina i 4-aminoaniline.

Mimo tego, że jest to składnik silnie uczulający i w niektórych krajach całkowicie zakazany (Niemcy, Francja, Szwecja) jest to składnik wciąż wykorzystywany w produkcji farb. Powód jest bardzo prosty – do tej pory nie wyizolowano bardziej skutecznej substancji, która równie szybko i skutecznie, a także na długi okres czasu farbowałaby włosy. Nawet produkty barwiące sprzedawane w aptekach posiadają niewielkie stężenie PPD.

Jednym ze sposobów na to, aby chronić włosy przed szkodliwym działaniem PPD jest użycie oleju lnianego przed farbowaniem. Należy nim zabezpieczyć włosy i skórę głowy przez nałożeniem farby. Dlatego też w sposobie użycia farb możemy przeczytać, aby nakładać ją na włosy przed myciem (brudne), bo takie są chronione naturalnymi tłuszczami wydzielanymi przez człowieka. 

 

Sposób barwienia

Do tego, aby trwale zabarwić tkaninę używa się wysokiej temperatury i barwnika. Trudno byłoby w ten sam sposób barwić włosy. Tu pomocnikiem stał się amoniak sprawiając, że warstwy włosa się rozdzielają i pozwalają na wniknięcie farbie do jego wnętrza. Kolejnym składnikiem jest nadtlenek wodoru, pełniący funkcję wybielającą. Reagując z melatoniną usuwa z włosów ich naturalny kolor i utlenia cząsteczki PPD.

Różne barwy uzyskuje się poprzez dodawanie lub ujmowanie atomów poszczególnych pierwiastków. Choć wielu producentów podejmowało próby wyeliminowania PPD ze składu farby do włosów, jednak dotychczas nie zsyntezowano składnika równie uniwersalnego i możliwego do stosowania na włosach. 

Farba czy szampon koloryzujący

O ile stosowanie farby do włosów to metoda na radyklaną zmianę koloru, tak skuteczne oddziaływanie koloru okupione jest bogatym składem chemicznym i sposobem koloryzowania w taki sposób, że substancje czynne wnikają w strukturę włosa i barwią go nie tylko od zewnątrz, ale też i wewnątrz (niektórzy uważają, że to zaleta).

Lżejszą formułą wykazują się szampony koloryzujące, które jednak nie tworzą trwałego koloru i stopniowo są zmywane w trakcie mycia włosów. Trudno też szamponem koloryzującym radykalnie zmienić kolor. Bardziej nadaje się on do zmiany odcienia, nadania głębi i odświeżenia koloru. W szamponach ilość utleniacza (nadtlenek wodoru) jest znacznie mniejsza i jest on pozbawiony amoniaku. Reakcja chemiczna zachodzi wyłącznie na powierzchni włosa bez wchodzenia w jego strukturę.

Dlatego też kolor stopniowo ulega wypłukiwaniu, w zależności od rodzaju produktu dzieje się to po kilku bądź kilkunastu myciach głowy. Szampon taki też wywołuje mniej reakcji uczuleniowych niż farba do włosów. Nie mniej skuteczność pokrywania, na przykład siwych włosów, jest znacznie mniejsza niż przy użyciu farby, a kolor w miarę zmywania może stać się niejednolity. Wadą szamponów jest również to, że włosy nim barwione potrafią zafarbować poduszkę, na której śpimy.

 

 

 

 

Subskrybuj
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
DMCA.com Protection Status